Imieniny: Jana, Danuty oraz Janiny
Specyfika pracy

NAUCZANIE KOBIET 50+. Specyfika wieku, a nowe wyzwania

 

Wielkim wyzwaniem współczesnych czasów stała się całożyciowa edukacja. Jest to podwójne wyzwanie, zarówno dla nauczających jak i nauczanych. Każdy bowiem okres życia wymaga specyficznego podejścia i zrozumienia siebie / osoby / sposobu percepcji.

Trudnym zadaniem dla każdego człowieka jest zrozumienie drugiego. Mówi się, że trzeba zjeść co najmniej beczkę soli, aby kogoś poznać, lub „znaleźć się w czyichś butach”. Bywa, że tylko te osoby, które doświadczyły podobnych przeżyć są w stanie zrozumieć to, co wydarzyło się w życiu innych. Inaczej nie są w stanie tego sobie wyobrazić. Podobnie jest z tzw. zranionym terapeutą, czyli osobą która sama doświadczyła urazu, aby pomagać; także z  grupami wsparcia: tylko ci, co doświadczyli jakiegoś problemu, sytuacji czy choroby, mogą stać się prawdziwymi autorytetami dla tych, którzy się z nimi zmagają.

Problem ten dotyczy także nauczyciela osób 50+ i jego autorytetu, autentyczności i wiarygodności.

 

Wyzwanie dla osób 50+: poszukiwanie swej unikalności

 

Jednym z najważniejszych wyzwań stojących przed osobami wkraczającymi w drugą połowę życia(i to zarówno kobiet jak i mężczyzn) jest poszukiwanie sensu. Dotychczasowe lata ich życia były dedykowane zdobywaniu umiejętności i wiedzy dla nauczenia się i wykonywania zawodu, założeniu rodziny i wychowywaniu dzieci. Okres ten staje się też czasem opuszczania gniazda przez dorosłe już dzieci, przewartościowywaniem priorytetów, osiągnięciem pewnej stabilizacji życiowej i zawodowej, rutyny lub jakiegoś pułapu, powyżej którego trudno się już wydostać. Z drugiej strony przychodzi lęk, zagrożenie, że inni (młodsi) są lepsi, lepiej wykształceni, szybciej adaptują się do nowych sytuacji. Towarzyszy temu też pewne zniechęcenie i znużenie, brak satysfakcji zawodowej.

 

Szczególnie jednak silnie w wieku 50+,a zwłaszcza u kobiet zaczyna się ujawniać taka przestrzeń życia, która dotychczas była nie zauważana, na którą nie było czasu, a która właśnie w tym okresie  zaczyna grać istotną rolę w rozwoju człowieka: pytanie o sens własnego życia.  Ujawnia się coraz częściej poczucie pustki, niespełnienia, oczekiwania na coś, co nie zaistniało, lub coś, co może jeszcze przyjść, ale nie jest jasno sprecyzowane, a właśnie w tym okresie intensywnie daje znać o sobie.

 

Kobieta w wieku 50 +, która zastanawia się nad sobą, jest konfrontowana z pytaniami: co znaczy dla mnie życie, to co robię? czy robię to, co kocham, czy spełniam się w tym, co robię? Ona potrzebuje to zrozumieć, znaleźć uznanie w zewnętrznym świecie, potwierdzenie siebie w oczach innych, tego co wniosło i wnosi jej życie. Tymczasem często bywa stawiana w odmiennej sytuacji: deprecjonowania jej roli, jej pracy, jej doświadczenia. Przynosi to więc do jej życia poczucie frustracji, bezsensu, niezrozumienia przez otoczenie, a to zaburza jej stan emocjonalny, pogłębiając problemy zdrowotne, przynosząc coraz częściej kolejne objawy chorobowe (choroby psychosomatyczne, czy z autoimmunoagresji). Jest to wyjątkowo ważny aspekt życia w tym wieku, ciąg przyczynowo-skutkowy, który rozwiązany daje nie tylko poczucie spełnienia ale i dobrostanu i poprawę jakości życia.

W tym okresie nabiera znaczenia dla każdej osoby także upływ czasu, poczucie jego bezpowrotnego przemijania, pewnej straty i potrzeba znajdowania sensu w tym, co robi, kim jest i czy zdąży to zrealizować. Nie wystarczy już wykonywany zawód czy pełniona rola w życiu. Do głosu przychodzi istotność swej unikalności, swego miejsca, znaczenia w życiu innych.

 

Ten czas i jego uchwycenie jest nie do przecenienia dla osób 50+. Jest on bowiem przełomem w życiu, pewnym punktem zwrotnym, gdzie krystalizuje się unikalność każdej osoby, jej zintegrowana osobowość, która pozwala jej na wypełnienie swej roli dla innych, dając jej satysfakcję z życia, z jego indywidualnych, niepowtarzalnych doświadczeń. Właśnie ta unikalność różni każdą osobę, a jednocześnie pozwala jej stawać się przykładem, liderem dla innych w ich unikalnej drodze życia. I podobnie jak prawdziwy nauczyciel, bazujący na swym doświadczeniu stać się może mistrzem / autorytetem dla swego ucznia, tak osoba, która odkryła sens swych doświadczeń – może stać się takim mistrzem dla innych w odkryciu satysfakcji i spełnienia w życiu, dedykując swe przeżycia innym, budząc w nich motywacje do odkrycia sensu swych doświadczeń.

 

Żaden inny wcześniejszy okres życia nie jest tak owocny, a jednocześnie tak fascynujący i tajemniczy, także tak dołujący, gdy jest nierozpoznawany i niezrozumiany. Dlatego też wiele osób przeżywa rozczarowanie, cierpi wewnętrznie, szuka sensu gdzieś w zewnętrznym świecie, używkach, porzuceniu dotychczasowego życia, bywa, że popada również w depresje. Człowiek, który poszukuje, nie chce odtąd uczyć się czegoś, co nie jest związane z nim, co nie przynosi dla niego odkrywania tego, co w nim już obecne, a potencjalnie, czekające „na urodzenie”. On potrzebuje własnej syntezy, pozbierania swych doświadczeń w jedną całość.

Inne w kategorii:

NAUCZANIE KOBIET 50+. Jak uczyć aby je nauczyć?

Jak napisano w pierwszym odcinku, wielkim wyzwaniem współczesnych czasów stała...

Kilka uwag o specyfice nauczania kobiet 50+ z praktyki

Zasadniczą treścią pracy wielu trenerów jest przygotowanie pewnego zakresu...

Centrum 50+ O nas O projekcie Newsletter
Statystyki
  • Goście on-line: 118
  • Dzisiejsze wizyty: 817
  • W tym miesiącu: 13264
  • W tym roku: 106609