Imieniny: Jana, Danuty oraz Janiny
Lifelong learning

Lifelong learning

Longlife learning (LLL) oznacza proces uczenia się człowieka przez całe jego życie. LLL określane bywa również jako edukacja permanentna, edukacja całożyciowa, kształcenie ustawiczne). LLL bywa różnie definiowana. Według definicji zawartej w Rezolucji Rady Unii Europejskiej z 27 czerwca 2002 r. pojęcie lifelong learning (uczenie się przez całe życie) odnosi się do wszelkiej, trwającej przez całe życie, aktywności uczenia się, mającej na celu rozwój wiedzy, kompetencji i umiejętności w perspektywie osobistej, obywatelskiej, społecznej oraz zorientowanej na zatrudnienie.

            W obecnych warunkach gospodarczych, silnej konkurencji, elastycznych form zatrudnienia praca w jednym zakładzie pracy przez całe życie człowieka nie jest możliwa. Model zatrudnienia uległ zmianie, a od pracownika wymaga się dzisiaj mobilności, kreatywności oraz elastyczności. Zmiana wymagań względem pracownika jest także spowodowana rozwojem technologii teleinformatycznych i dążenia do gospodarki opartej na wiedzy. Gospodarka oparta na wiedzy wymaga od pracowników stałego aktualizowania swojej wiedzy. Konieczność kształcenia wynika także z innych przyczyn np.  demograficznych. Aby liczba pracujących w gospodarce pozostała na tym samym poziomie konieczne jest zwiększenie aktywności zawodowej pracowników starszych.

            Obecnie większość organizacji międzynarodowych dostrzega kwestię uczenia się przez całe życie. Także Unia Europejska nadała priorytetowe znaczenie koncepcji uczenia się przez całe życie. Rozwój kształcenia ustawicznego i jego znaczenie w Unii Europejskiej zostały uznane za jeden z najważniejszych elementów systemów edukacji. Nie sposób wymienić wszystkich dokumentów dotyczących tej tematyki, ale warto wskazać dosyć istotny komunikat Komisji Europejskiej z 23 października 2006 r. "Kształcenie dorosłych: Nigdy nie jest za późno na naukę", w którym Komisja zwraca uwagę na to, że zazwyczaj instrumenty wspierające kształcenie koncentrują się na osobach młodych, a tak nie powinno być. Komisja w komunikacie wylicza korzyści z kształcenia zaliczając do nich: korzyści społeczne i indywidualne w postaci większej zdolności zatrudnienia,  zwiększonej produktywność i lepszej jakość zatrudnienia, obniżenie wydatków z tytułu świadczeń dla bezrobotnych, zasiłków i wcześniejszych emerytur, jak również korzyści społeczne w postaci większego uczestnictwa w życiu obywatelskim, poprawy kondycji zdrowotnej społeczeństwa, redukcji przestępczości i większej satysfakcji osobistej oraz samorealizacji. Jak podkreśla badania przeprowadzone wśród starszej grupy dorosłych pokazują, że ci z nich, którzy podejmują naukę, pozostają w lepszej kondycji zdrowotnej, co wiąże się z obniżeniem nakładów na opiekę zdrowotną. W komunikacie Komisja Europejska po raz kolejny wskazuje na koncepcję aktywnego starzenia się. Ludzie osiągają wiek emerytalny ciesząc się lepszym zdrowiem fizycznym i psychicznym oraz ponieważ wzrasta długość życia po odejściu na emeryturę, konieczne jest poszerzenie oferty edukacyjnej dla emerytów. W ramach unijnej strategii "Europa 2020" został przyjęty program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia. Jest to projekt na rzecz modernizacji rynków pracy i wzmocnienia pozycji obywateli poprzez rozwój kwalifikacji przez całe życie w celu zwiększenia współczynnika aktywności zawodowej i lepszego dopasowania popytu do podaży na rynku pracy, między innymi dzięki mobilności siły roboczej. Jednym z trzech głównych priorytetów jest rozwój inteligentny - rozwój gospodarki opartej na wiedzy i innowacji. Wymaga to m.in. podniesienia jakości edukacji.

            Uczestnictwo w kształceniu ustawicznym polega na uczestnictwie w różnych formach kształcenia. W literaturze wyróżnia się kształcenie formalne, kształcenie pozaformalne i kształcenie nieformalne. Kształcenie formalne polega na uczeniu się w systemach szkolnych i systemach szkoleń, które prowadzą do uzyskania kwalifikacji powszechnie uznawanych w danym systemie prawnym (formalnym systemie kwalifikacji). Kształcenie pozaformalne to proces zinstytucjonalizowany, odbywający się jednak poza formalnym systemem zdobywania kwalifikacji. Udział w edukacji tego typu obejmuje wszelkie zorganizowane działania edukacyjne, które nie odpowiadają definicji edukacji szkolnej. Kształcenie pozaformalne prowadzone jest zazwyczaj w formie kursów, szkoleń, instruktaży (w miejscu pracy lub poza pracą). Kształcenie nieformalne to proces niezinstytucjonalizowany polegający na samodzielnym uczeniu się. do metod wykorzystywanych należy np. korzystanie z książek, prasy, telewizji, internetu, korzystanie z programów komputerowych, korzystanie z pomocy znajomych lub współpracowników. Nauka odbywa się bez nauczyciela (H. Dąbrowski,            M. Lis, K. Pogorzelski, Kształcenie ustawiczne w czasie zmian, [w:] Zatrudnienie w Polsce w 2008. Praca w cyklu życia, red. M. Bukowski, Warszawa 2010, s. 152).

            Unia europejska uznaje za kompetencje kluczowe 8 następujących kompetencji: porozumiewanie się w języku ojczystym, porozumiewanie się w językach obcych, kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo-techniczne, kompetencje informatyczne, umiejętność uczenia się jest związana ze zdolnością konsekwentnego uczenia się, kompetencje społeczne i obywatelskie, poczucie inicjatywy i przedsiębiorczość, świadomość i ekspresja kulturowa. Warto podkreślić, że osoby, które powinny posiadać kluczowe kompetencje to nie tylko osoby młode, ale także osoby dorosłe (Zob. szerzej: Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie 2006/962/WE).

Centrum 50+ O nas O projekcie Newsletter
Statystyki
  • Goście on-line: 78
  • Dzisiejsze wizyty: 777
  • W tym miesiącu: 13224
  • W tym roku: 106569